Altın ve dolar arasındaki ilişki, pek çok kişi için belirgin bir ters orantı ile açıklanır. Yani, doların değeri arttıkça altın düşer, altının değeri yükseldikçe doların değeri azalır. Ancak bu ilişki, yalnızca ters bir orantıdan ibaret değildir. Altın, tarih boyunca değerini kaybetmeyen ve ekonomik sistemin temel yapı taşlarından biri olmuştur. İnsanlık, altını her zaman değerli, kolay işlenebilir ve nadir bulunan bir maden olarak görmüş, zamanla para sistemlerinde de altın bir temele dönüşmüştür. Altın ve dolar arasındaki ilişkinin ekonomi üzerindeki etkileri, geçmişte uygulanan altın standardı ile daha iyi anlaşılabilir.

Altın standardı, bir ülkenin merkez bankasının bastığı kâğıt paranın karşılığında belirli bir miktar altına sahip olmasını taahhüt ettiği bir para sistemidir. Bu sistem, para arzını kontrol altında tutmayı ve enflasyonu engellemeyi amaçlamıştı. 18. yüzyılda Avrupa'da bankalar kendi paralarını basarken, bu paraların değeri, bankaların sahip olduğu değerli metallerle orantılıydı. 1717 yılında İngiltere'de altın standardı resmen kabul edilmiş ve o dönemde önemli bir değişim yaşanmıştır. Newton'un Kraliyet Darphanesi’nin başkanı olarak bu sisteme katkısı oldukça büyük olmuştur. Bu sistem, ekonomik istikrar sağlamış ve uluslararası ticareti kolaylaştırmıştı. Ancak altının sınırlı bir kaynak olması ve ekonomik krizlerin etkisiyle, bu sistemin bazı sınırlamaları da ortaya çıkmıştır.

I. Dünya Savaşı sonrasında altın standardı askıya alınmış, II. Dünya Savaşı'nın ardından ise Bretton Woods Konferansı ile ABD doları uluslararası rezerv para birimi hâline gelmiştir. Ancak 1971 yılında ABD Başkanı Richard Nixon, doların altın ile değiştirilebilmesini durdurarak altın standardını sona erdirmiştir. Böylece modern itibari para sistemi ortaya çıkmış, ülkeler daha esnek para politikaları uygulamaya başlamıştır. Altın ve dolar arasındaki ilişki, zaman içinde bu sistemle birlikte şekillenmiş ve dünya ekonomisinin temel dinamiklerinden biri olmuştur.